Το ελληνικό Rap έγινε viral, ok και τώρα τι;

Κυριαρχεί στις τάσεις του Youtube, κυριαρχεί στις συζητήσεις, κυριαρχεί στο ντύσιμο ενώ πλέον τείνει να κυριαρχήσει και στην νυχτερινή διασκέδαση. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα πιστή στην νεώτερη ποπ ιστορία της, τρέχει να ακολουθήσει μανιωδώς οτιδήποτε ξενόφερτο φαίνεται αρκετά φαντεζί για να μας τραβήξει μακριά από τα συμπλέγματα των Βαλκανίων και της ανατολής. Ο δωδεκάχρονος εαυτός μου θα άφριζε αν μπορούσε να με δει να γράφω αυτές τις γραμμές. Αν το 2005 είχες μια αμιγώς ραπ αισθητική ήταν πραγματικά δύσκολο να καταλάβει ο περίγυρος σου τι ακριβώς ακούς και φοράς ακόμα και για έναν Αθηναίο, υποθέτω το ίδιο και σε μεγαλύτερο βαθμό για ένα παιδί από την επαρχία. Οι πυρήνες ήταν μικροί είτε μιλάμε για τα κλάμπς είτε για τις συναυλίες, και αυτό ήταν το λογικό, εξάλλου οι μπαμπάδες μας δεν άκουγαν Kurtis Blow και Marvin Gaye αλλά Διονυσίου και Σαββόπουλο ή στην καλύτερη Rolling Stones και Παύλο Σιδηρόπουλο.

Και τώρα; Αυτός ο μικρόκοσμος με τους μυστικούς σούπερ ήρωες που στα ρεπό τους γέμιζαν μικρούς συναυλιακούς χώρους με έφηβους που τσακωνόντουσαν για το ποιος είναι “εμπορικός” και ” underground” (sic), μεγάλωσε τόσο που δημιούργησε ανερχόμενα είδωλα και αστέρες που  διατυμπανίζουν την κατάκτηση της επαγγελματικής τους επιτυχίας λες και μπήκαν στους 30 under 30 του Forbes. Είναι όμως έτσι;

Ίσως. Η Ελλάδα δεν βρισκόταν ποτέ στον χάρτη της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, είναι μια χώρα 10 εκατομμυρίων ανθρώπων που μιλάνε μια δύσκολή και σπάνια γλώσσα, γεγονός που δυσκολεύει τις μαζικές πωλήσεις ή -για τους πιο σύγχρονους-το  streaming. Ωστόσο η χώρα μας είχε πάντα μια διάχυτη και ανεπτυγμένη κουλτούρα διασκέδασης.Mε εκατοντάδες νυχτερινά μαγαζιά στις πόλεις και την επαρχία ο κόσμος θεωρούσε και συνεχίζει να θεωρεί κομμάτι της ρουτίνας του την μουσική διασκέδαση υψηλών προδιαγραφών, είτε μιλάμε για dj sets σε συνοικιακά μπάρς και τοπικά clubs είτε για το σύστημα των μπουζουκιών που για χρόνια απέφερε μεγάλες εισπράξεις και κατανάλωση.

Τότε; Γιατί δεν υπάρχουν σοβαρές δισκογραφικές εταιρίες που να ακολουθούν τις τάσεις της παγκόσμιας μουσικής; Γιατί δεν υπάρχουν μαζικά festival που τα μεγαλύτερα ονόματα της εγχώριας σκηνής θα ανεβαίνουν στο ίδιο stage με ξένα διεθνώς αναγνωρισμένα acts; Γιατί η μουσική βιομηχανία μοιάζει περισσότερο με βιοτεχνία στην Ελλάδα και που κολλάει το hiphop σε όλο αυτό;

Ας ξεκινήσουμε θυμίζοντας ότι η Ελλάδα παραμένει μια συντηρητική χώρα όπου η δύναμη της παράδοσης μπλέκεται με τον τομέα της απασχόλησης πράγμα που επηρεάζει άμεσα τις τέχνες και το creative industry. Με πιο απλά λόγια όλοι μας ξέρουμε περιπτώσεις παιδιών που δεν πήγαν πχ σε κάποια δραματική σχολή γιατί η οικογένεια τους θεωρούσε ντροπή το επάγγελμα του ηθοποιού. Το ίδιο αντίστοιχα ισχύει και για τους μουσικούς ή για άλλες μορφές τέχνης και ψυχαγωγίας. Προφανώς τα ίδια παραδοσιακά συμπλέγματα είναι εκείνα που συντήρησαν και μια κουλτούρα διαφθοράς στην ελληνική μουσική που άνοιγε πάντα πόρτες στη πορνεία, τη φοροδιαφυγή και κάθε άλλης λογής μορφή εγκληματικότητας, ταυτίζοντας το music business με την προστασία νυχτερινών μαγαζιών και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος απουσίαζε πάντα από όλο αυτό και τα τελευταία χρόνια με την κατάρρευση του δεν μπορεί καν να χρηματοδοτήσει άλλους πιο βασικούς τομείς όπως η υγεία και η εκπαίδευση πόσο μάλλον να επενδύσει στον πολιτισμό ή να δώσει κίνητρα σε νέους επιχειρηματίες να ασχοληθούν με την δισκογραφία.

Έτσι λοιπόν κόντρα στην φρενίτιδα που το ελληνικό ραπ φαίνεται να προκαλεί στους νέους, έχουμε αφενός  έλλειψη σοβαρής στελέχωσης αφετέρου επενδυτικού ενδιαφέροντος στη μουσική παραγωγή και διακίνηση καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να συστηματοποιήσουν το ενδιαφέρον και τη παραγωγή αλλά και να οργανώσουν, να χρηματοδοτήσουν και εν τέλει να εξελίξουν αποτελεσματικά την εγχώρια μουσική αγορά πέρα από τα μπουζούκια που τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε διαρκώς πτωτική πορεία.

Παρόλα αυτά το ελληνικό hiphop και street culture γενικότερα ξεπέρασε τα όρια μιας εναλλακτικής αμερικανόφερτης μουσικής δημιουργώντας μια νέα ανερχόμενη γενιά μουσικών, δημιουργών, φωτογράφων, κινηματογραφιστών, σχεδιαστών, διοργανωτών (και ελπίζω σύντομα και επιχειρηματιών) που αρνούνται να συμβιβαστούν με τη στάμπα του περιθωριακού, που δεν τους αρκεί ως δικαιολογία το πλέον τετριμμένο “έλα μωρέ εδώ είναι Ελλάδα τι να κάνεις;'”. Όλη αυτή η γενιά, συνειδητά ή ασυνείδητα χρησιμοποιεί τη δημοτικότητα και το ενδιαφέρον της ελληνικής hiphop σκηνής για να εξελιχθεί σιγά σιγά επαγγελματικά και να ορίσει τις τάσεις στην νεανική κατανάλωση. Το μόνο που μένει είναι να τη δούμε σε πόστα εξουσίας και διαχείρισης και ίσως τότε θα αρχίσουμε να μιλάμε για μια νέα πραγματικά υγιή μουσική βιομηχανία που θα βρίσκεται σε θέση να δώσει θέσεις εργασίας και να αναζωογονήσει την ελληνική οικονομία. Και ύστερα, ακόμα και αν οι μουσικές προτιμήσεις αλλάξουν, οι άνθρωποι θα παραμείνουν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όμως το ελληνικό hiphop θα είναι απλά ένα viral φαινόμενο που απλά θα υπερηφανεύεται για τις “αρπαχτές του”…

 

One thought on “Το ελληνικό Rap έγινε viral, ok και τώρα τι;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s