Τα μπλέ σορτσάκια.|Η ζωή σε φτηνό polyester.

 

8dfdc19c8c83b15b377f36238eb660db
photo: “The game goes on. East Harlem, 1975. Photograph by Paul Hosefros.”

Ένα απόγευμα πριν 13 χρόνια, ο coach μας έφερε τις νέες προπονητικές εμφανίσεις, τις πρώτες μας για την ακρίβεια, καθώς μέχρι τότε ο σύλλογος θεωρούσε ότι δεν χρειαζόταν κάποιος ειδικός ρουχισμός για την προπόνηση πέρα από τις εμφανίσεις που μας έδιναν για τους αγώνες. Τα νέα μας προπονητικά ρούχα λοιπόν, ήταν ένα αμάνικο διπλής όψης μαζί με ένα μπλέ σορτσάκι αρκετά φαρδύ ώστε να μοιάζει με βερμούδα, ακριβώς όπως επέβαλε η μπασκετική μόδα της δεκαετίας του 2000. Το φθηνό polyester φάνταζε σαν τη στολή του superman καθώς έπαιρνα το σετ της εμφάνισης τυλιγμένο σε μια πρόχειρη συσκευασία από σελοφάν. Η ποιότητα του υφάσματος είχε πολύ μικρή σημασία μπροστά στο πάθος για το παιχνίδι.

Το 2007, 20 ακριβώς χρόνια από τον θρίαμβο της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας και μόλις 2 από τον δεύτερο ευρωπαϊκό της τίτλο στο Βελιγράδι, το μπάσκετ έμοιαζε πολύ σημαντικό στις τότε συνειδήσεις μας, περίπου όσο σημαντική ήταν και η Eurovision για τις μεσημεριανές εκπομπές της εποχής. Με μια κινηματογραφική ειρωνεία βέβαια, τα αμέσως επόμενα χρόνια άρχισαν να μεταβάλλονται τα πάντα. Η οικονομία συρρικνώθηκε, το κομματικό σύστημα κατέρρευσε και οι δρόμοι γέμισαν με διαδηλώσεις. Η φθορά ήταν αναπόφευκτη παρά τις “ευρωλίγκες” του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Τα όνειρα μας έμελλε να μικρύνουν μαζί με τα ρόστερς των ομάδων. Πόσες άραγε προσδοκίες μπορείς να έχεις από ένα παιχνίδι ενώ περιμένεις στην ουρά ενός ATM σε capital control;

Αργότερα, οι καταλήψεις στη σχολή είχαν κάθε χρόνο το ίδιο αίτημα, μαζί και το ίδιο αποτέλεσμα. Οι φωνές στις συνελεύσεις κάποιες φορές δυνάμωναν αλλά τα κτήρια παρέμειναν βρώμικα και κατεστραμμένα. Οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως να μιλήσουν για μια χώρα που μέσα σε μια δεκαετία έζησε ιστορικές αλλαγές, αν φυσικά λάβουν την καταστροφή ως συνώνυμο της αλλαγής. Βλέπεις, το να εκτοξευθεί η ανεργία στο 20-25% είναι καταστροφή, το να πάει η γραμμή του τριπόντου στα 6,75 μέτρα για να γίνει το παιχνίδι πιο ανταγωνιστικό είναι αλλαγή. Αν σε κάποιους δεν αρέσει η λέξη καταστροφή, ας πούμε απλά ότι πολλά πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο. Από την άλλη, οι υποσχέσεις παρέμειναν ίδιες, το χιούμορ έγινε λίγο πιο ψηφιακό, η μουσική πιο αφιλτράριστη, οι ράππερς έζησαν το όνειρο τους και η Eurovision αναβλήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Προχθές τα παιδιά είχαν και πάλι προπόνηση. Έκατσα και τα χάζεψα καθώς περνούσα από τη γειτονιά. Το ανοικτό, είναι και αυτό πλέον τόσο φθαρμένο που έκανε αντίθεση κάτω από τα καινούργια nike zoom freak ενός πιτσιρικά, άραγε μπορεί να φανταστεί ότι ο ίδιος ο Αντετοκούμπο ένα παγωμένο βράδυ Τετάρτης έπαιζε στο ίδιο γήπεδο; 13 χρόνια μετά, πολλά φθαρμένα πράγματα είχαν  αναμιχθεί με φανταχτερά περιβλήματα, όπως ακριβώς και κάποιοι δρόμοι της Αθήνας όπου απο αδιάφορες μεσοαστικές συνοικίες έγιναν πιάτσες μπαρ για όσους δεν άντεξαν στο κέντρο. Πολλές συνθήκες ψιλοπροχώρησαν απο υποχρέωση, άλλες καταστράφηκαν εντελώς και άλλες έμειναν σε αδράνεια. Κάποια παιδιά έγιναν άντρες, και κάποιοι άντρες γέρασαν περιμένοντας στην καφετέρια να δουν ένα ακόμα “ελληνικό θαύμα” σαν εκείνο το τρίποντο του Διαμαντίδη στους Γάλλους ή σαν τις βολές του Αργύρη Καμπούρη. Ένα πράγμα όμως σίγουρα αντιστάθηκε στον χρόνο, τα φαρδιά μπλέ σορτσάκια των παιδιών. Ήταν ακριβώς τα ίδια όπως εκείνο που ξετύλιγα πριν τόσο καιρό, το ίδιο φθηνό polyester, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τι σημασία έχει; Οι πιτσιρικάδες θα σουτάρουν την μπάλα, ο κόσμος να χαλάσει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s