Ο Kanye κάνει αυτό που έκανε πάντα. Απλά αυτή φορά δεν πετυχαίνει.

Ιδιοφυΐα; Ψυχοπαθής; Ακτιβιστής; Προδότης ή πρωτοπόρος; Όποια “ταμπέλα” και να προτιμάει ο ίδιος για τον εαυτό του, είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο ότι ο Kanye West για μια δεδομένη χρονική περίοδο μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορείται ως ένας από τους καλύτερους μουσικούς παραγωγούς της γενιάς του και ίσως από τις πιο επιδραστικές φιγούρες, όχι μόνο της αφροαμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας. Αν σε κάποιους οι αριθμοί και οι τίτλοι δεν λένε πολλά, πέρα από τα αμέτρητα βραβεία (μεταξύ των οποίων και 21 grammies), ο Kanye West, μαζί με τον Pharell και τον Lupe Fiasco ήταν εκείνοι που κάπου κοντά στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας είχαν το θάρρος να πουν στο hiphop ότι μπορείς να κάνεις μια τεράστια καριέρα ακόμα και αν δεν έχεις του κοιλιακούς του 50, το θράσος του Pac ή το street credit του Rakim.

kanye_west_pharrell_the_405

“Στην roc-a-fella ήμουν ο μόνος που δεν φόραγε jerseys και δεν είχε πουλήσει ναρκωτικά, για αυτό δεν ήξεραν πως να με πουλήσουν” είχε δηλώσει κάποτε ο ίδιος ο West σε μια συνέντευξη του στο περιοδικό TIME το 2005. Η roc-a-fella όμως δεν ήταν αδίκως ένα από τα πιο επιτυχημένα labels όλων των εποχών και ο Kanye West δεν άργησε να πάρει τον τίτλο του “διαφορετικού”, του “εκλεκτού” που θα φέρει το νέο στο hiphop. Κάνοντας πάντα μια κριτική εκ των έσω στην αφροαμερικανική κοινότητα και παντρεύοντας την υψηλή μόδα με την μουσική, ο Kanye έγινε ο άνθρωπος που-όχι μόνο κάνει τα τέλεια beats και ραπάρει καλά- αλλά ορίζει τι είναι fresh και τι όχι.

Τα χρόνια όμως περνούν και η ιστορία κάποιες φορές ίσως και να μην επαναλαμβάνεται. Η διαφορετικότητα που ο ίδιος ο West κάποτε πρέσβευε κρατώντας την Louis Vuitton και τον Takashi Murakami από το χέρι και τολμώντας να ηχογραφήσει ένα ολόκληρο άλμπουμ με autotune,σήμερα, μια δεκαετία μετά την κυκλοφορία του Graduation και του 808’s & Heartbreak, είναι μια κανονικότητα ανάμεσα στους σύγχρονους rapstars. Με άλλα λόγια οι καλλιτεχνικοί απόγονοι του Kanye, φοράνε τα παπούτσια του (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και δεν αφήνουν την παραμικρή μπάρα χωρίς μια αναφορά στην Louis Vuitton, την Balenciaga και την Gucci.

kanye-west-vintage1

Όσο λοιπόν η Adidas κάνει τον απολογισμό από τις εισπράξεις και τα hypebeasts φωνάζουν “yeezys are dead” αναζητώντας το επόμενο trend, ο Kanye φαίνεται ανήμπορος να διαχειριστεί όχι μόνο την ίδια του την παρακαταθήκη αλλά και το πλήρωμα του χρόνου. Ο άσπονδος πλέον φίλος του και άλλοτε μέντορας του Jay-Z έλεγε πριν μερικούς μήνες ότι είναι αδύνατο να παραμείνει ένας ράπερ επίκαιρος σε μια βιομηχανία που στηριζόταν πάντα στη δημιουργικότητα των νέων. Και αυτό μάλλον είναι που ο Kanye West αρνείται να παραδεχθεί στα 41 του. Με άλλα λόγια, την στιγμή που ίσως θα έπρεπε να αποστασιοποιηθεί και να εστιάσει στην αντιμετώπιση των σοβαρών ψυχιατρικών προβλημάτων που κατά δήλωση του αντιμετωπίζει, ο Kanye επιλέγει να παραμείνει στη δημοσιότητα για όλους τους λάθους λόγους. Όμως αυτή τη φορά δεν φέρνει κάτι νέο στο τραπέζι αλλά ακολουθεί ακριβώς την ίδια συνταγή που 15 χρόνια πριν τον ανέδειξε. Όπως κάποτε μπήκε,με θράσος σε ένα στούντιο λέγοντας ότι δικαιούται να είναι ο καλύτερος ράππερ χωρίς να φοράει φαρδιά και να κρατάει πιστόλια έτσι τώρα μπαίνει στο οβάλ γραφείο προσπαθώντας να πει ότι δικαιούται να είναι ένας καταξιωμένος Αφροαμερικάνος και ταυτόχρονα να συμμαχεί με έναν ευθέως ξενοφοβικό, λαϊκιστή και σεξιστή πρόεδρο τον οποίο το hiphop σπεύδει να καταδικάσει με κάθε ευκαιρία. Για άλλη μια φορά δηλαδή στέκεται απέναντι στην κοινότητα του. Η διαφορά όμως είναι ότι τώρα η στάση του δεν έχει να κάνει με οίκους μόδας, samples και αισθητική αλλά με ανθρώπινα δικαιώματα και πολιτική, έννοιες των οποίων η γνώση και η κατανόηση ποτέ δεν ήταν προαπαιτούμενο για να γίνεις ένας από τους ισχυρότερους influencer στην ποπ κουλτούρα. Το ερώτημα από εδώ και πέρα είναι αν τα έξι- εφτά κλασσικά άλμπουμς (για κάποιους παραπάνω αν συμπεριληφθεί το πλέον πειραματικό Yeezus και το χλιαρό Ye) θα φανούν αρκετά για να σώσουν την υστεροφημία ενός ανθρώπου που στο πικ της καριέρας του έφερε τα πάνω-κάτω στο hiphop, ή αν η πιο κωμικοτραγική κυβέρνηση που γνώρισαν ποτέ οι ΗΠΑ σε συνδυασμό με τις ψυχικές διαταραχές, θα φανούν αρκετά για να δώσουν έναν τουλάχιστον θλιβερό επίλογο για τον Yeezy και όλους όσους κάποτε τον λατρέψαμε.

Υ.Γ. Προφανώς ο καθένας μπορεί να τάσσεται πολιτικά με όποιον θέλει, αλλά όταν αυτό γίνεται ως ένα τσίρκο δημοσιότητας μέσα σε ένα γραφείο στο οποίο κρίνεται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της ανθρωπότητας, τότε τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά από τη μόδα και τη μουσική.

Υ.Γ. Για τους νοσταλγούς αφήνω αυτό το άλλοτε “ground breaking” αριστούργημα.

“You gotta love it though somebody still speaks from his soul
And wouldn’t change by the change, or the game, or the fame
When he came in the game, he made his own lane”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s